„— Czy to źle
— Znowu pytasz, ale odpowiem. Czarodziej wioski i naczelnik wioski wybrali mnie z grona rówieśników. I tak to zostało przeprowadzone we wszystkich wsiach mego narodu, i młodym wojownikom nakazano iść na wschód do osiedli bladych twarzy.
— Mądrze uczyniliście — stwierdził Karol. — Czy wszyscy powrócili
— Jedni wcześniej, drudzy później. A teraz, chociaż nie umiem tak mówić jak ty, gdy podczołgałem się do ogniska bladych twarzy, rozumiem, o czym rozmawiają.
Karol zapamiętał sobie to wszystko, jak również swe daremne wysiłki, aby się dowiedzieć, dlaczego Toimniża wałęsał się po Złych Ziemiach i gdzie znajdowała się teraz jego wieś. Czy tkwiła w tym jakaś tajemnica, czy rzecz sprowadzała się do niechęci Toimniża udzielania informacji nie związanych z osobistym życiem wojownika
Toimniża odjechał, nie mówiąc dokąd. Obiecał wrócić, zanim pierwszy śnieg pokryje góry, lasy i doliny.
Karol musiał przywyknąć do samotności. Aby nie gnuśnieć, wędrował po zboczach, ^ badał ścieżki zwierząt, ćwiczył wzrok i słuch, których sprawność decydowała o powodzeniach lub niepowodzeniach traperskiego żywota. Ale mimo tych czynności pozostawało mu jeszcze sporo
czasu na rozmyślania. Właśnie jak teraz, w ciszy nadciągającego wieczoru.“(11)