„— Pomóżcie mi — głos Easter był zupełnie bezdźwięczny. — Zanieście mnie do łóżka — dodała.
Niezmiernie naiwnym gestem wyciągnęła przed siebie ramiona.
Ran MacLain zagwizdał na swoje psy.
Dziewczęta pobiegły naprzód jak na komendę. Zaciśnięta pięść pani Gruenwald uniosła się wysoko, jakby właśnie podciągnęła — a raczej opuściła — kurtynę i głosem podobnym do beczenia kozy zaintonowała — Preecz...
troski i smutki, i dąsy,
z uśmiechem idziemy przez świt!....
Przybiegli Murzyni, tworząc jak zwykle zamieszanie, Exum skorzystał z okazji, wymknął się i jak strzała pobiegł do lasu, zwinny rupzym królik wypuszczony z pułapki.
—Kto to był ten wysoki chłopiec — spytała Etoile Jinny Love.
— Ran MacLain, idiotko.
— Czego tu chciał
Nic. Czeka, aż się zwinie obóz. Jutro
przyjeżdża tu z kolegami polować. Słyszałam wszystko, co mówił do panny Moody.
— Czy panna Moody go zna
— Wszyscy go tu znają. I jego bliźniaka też.
Nina, biegnąc na samym przedzie, westchnęła głęboko. Takie właśnie westchnienie wydawała z siebie zazwyczaj, gdy wręczała nauczycielce wypracowanie. Z każdym krokiem narastał w niej bunt. — Easter! — wrzasnęła z całych sił.
Dopadły ją wreszcie i w tej samej, ekstatyczpej chwili, gdy chwytały ją w ramiona, Ninę ogarnęły mieszane uczucia, harmonijne i sprzeczne. Przynajmniej, pomyślała, to, co przytrafiło się Easter, było mocno osadzone w otaczającym ją świecie. Jak chociażby ten stół, na którym leżała. Rzecz tajemnicza, groźna, twarda i — co szczególnie mocno odczuwała Nina — zabójcza.“(7)