„— Wasza Królewska Mość! — odparł hrabia potrząsając głową. — Po co mówić tak wiele o krwi przelewanej przez arystokrację Lud też ma krew w swoich żyłach. Niech królowa raczy spojrzeć, jak płynie ściekami na placu Bastylii, niech policzy trupy leżące na skrwawionym bruku ulicznym, a dowie się, że zamarłe teraz serca tych ludzi biły tak samo szlachetnie, jak serca rycerzy. W owym dniu gdy wasze armaty otworzyły ogień, lud nieudolnie potrząsając zdobytą bronią potrafił śpiewać pod gradem kul, co nie zawsze dałoby się powiedzieć o naszych naj waleczniej szych grenadierach. O, Wasza Królewska Mość, ma królowo, zaklinam cię, nie patrz na mnie tak rozgniewanym wzrokiem! Czymże jest grenadier Niczym innym jak szamerowanym mundurem, który obleka serce, o Jakim mówiłem przed chwilą. Czy nie jest wszystko jedno kuli, która przebija i kładzie trupem, czy owo serce jest przybrune w niebieskie sukno, czy też w strzępy parciane Cóż zależy sercu, które pęka, jaki broni je pancerz Z sukna czy 7. płótna Nadszedł czas, że należy o tym wszystkim pomyśleć. Wasza Królewska Mość nie rozporządza już dwudziestoma pięcioma milionami poddanych ani dwudziestoma pięcioma milionami zwykłych ludzi — dziś są to żołnierze.“(12)