„A więc Szarzyński zamordował. I co dalej
W wielu podobnych sytuacjach morderca idzie do najbliższej jednostki milicji obywatelskiej i sam oddaje się w ręce sprawiedliwości. Rozumuje on słusznie, że dobrowolne zgłoszenie się, także i wówczas, gdy nie ma się żadnych szans, może być jednak policzone jako okoliczność łagodząca. Tak postępuje wielu przestępców, zwłaszcza ci, którzy będą się później bronić działaniem w afekcie.
Szarzyński nie działał w afekcie i dalej też, na zimno, starał się zatrzeć ślady mogące z kabiny zielonej nysy zaprowadzić na pole, w lewo od szosy na Suchodębie. Trzeba najpierw sprawdzić, i to dokładnie, jak wygląda kabina. Na szosie niewiele mógł zobaczyć, było zbyt ciemno.
Dyżurny wartownik w Wojewódzkim Związku Motorowym zdziwił się nieco, gdy Szarzyński klaksonem poprosił o otwarcie bramy. Miał przecież jechać do domu. Wyjaśnienie nie budziło wątpliwości nawalił mu „stop", musi wjechać do garażu i naprawić.
Zapalił wszystkie światła i w ich ostrym blasku ciemne plamy krwi od razu rzuciły mu się w oczy. Odczekał kilka minut i akurat w momencie, gdy radio podało sygnał czasu — „minęła godzina 23" — opuścił bazę; nie sądził, że na zawsze, że już nigdy tam nie wróci.“(3)