„i spał bardzo mało; jego otępienie przerodziło się w nerwowość. W sklepie miał o wiele mniejsze obroty niż do tej pory. Oczy jego, dawniej zielone, stały się bladoniebieskie, nabrały bolesnego wyrazu. Wysławiał się z jeszcze większym trudem niż zwykle.
W niedzielę po sutym obiedzie poszedł za nią do ogrodu. — Panno Urszulo — powiedział — przykro mi, że panią wtedy przestraszyłem.
Spojrzała na niego chłodnymi, wielkimi oczami, jak gdyby zdziwiona, że poszedł za nią
—O, to drobnostka, to nie ma znaczenia. Zapomnijmy o tym, dobrze
— Chciałbym zapomnieć, że zachowałem się wobec pani jak brutal. Ale to, co mówiłem, jest prawdą.
Zbliżył się do niej o krok. Urszula cofnęła się.
— Po co wracać do tych spraw — spytała. — Już zapomniałam o wszystkim.
Odwróciła się i odeszła. Vincent pośpieszył za nią.
— Ale ja muszę o tym mówić! Czy pani nie pojmuje, jak bardzo ją kocham Pani nie może sobie nawet wyobrazić, jak bardzo nieszczęśliwy byłem przez ten tydzień. Dlaczego pani mnie unika
— Może wejdziemy do domu Zdaje się, że matka oczekuje gości.
— To nie może być prawdą, że pani kocha innego. Poznałbym to po oczach pani.
— Obawiam się, że niewiele mam już czasu. Kiedy zaczyna pan urlop
Vincent przełknął ślinę“(8)