„(Niebo — twoje niebo — zawsze było ci granicą.)
I potem, z nową twarzą i resztą, z tą harmonią forsy — w dowolne miejsce w Kosmosie, które uznam za dobre dla siebie.
— Hej! Kim pan jest Co pan wyprawia Niech się pan wynosi z mojej łodzi! Proszę to zostawić!
Deeming nie obrócił się. Podniósł ręce do góry i zatkał uszy, jak małe dziecko w ptaszarni w zoo.
— Powiedziałem, proszę wyjść! — Deeming uniósł skarb w drżących dłoniach gniotąc i rozsypując pieniądze. — Wychodzić! — warknął głos, toteż wyszedł, nie próbując niczego podnosić. Obrócił się pełnym znużenia ruchem trzymając ręce uniesione nieco poniżej barków, jak gdyby dużo, dużo za ciężkie dla niego.
Stał przed młodym mężczyzną o zapadniętych policzkach i twarzy pooranej zmarszczkami oraz szeroko rozstawionych, lodowatych oczach Richarda Rockharda. U stóp przybysza leżał worek, który upuścił widząc kogoś we wnętrzu swojej łodzi. W jago ręku pewnie, niczym stalowy drąg, spożywał rozwałacz soniczny wycelowany w środkową część tułowia Deeminga.
— Donald Rockhard — powiedział Deeming.
—No i co — odrzekł Rockhard. Deeming opuścił ręce.
— Przybyłem — zaskrzeczał — żeby ci pomalować brzuch na niebiesko.
Rockhard stał przez dłuższą chwilę zupełnie bez ruchu; potem, jakby za pociągnięciem sznurka, jego ręka z bronią opadła, a na twarzy rozlał się szeroki uśmiech.“(13)