„P. Fleming nie mógłby zwrócić się do kogo lepszego ze swą poufnością, panna dEspard nie była małą dziewczynką, która zabłąkała się w dużym lesie, i nie mogła znaleźć wyjścia, nie, nie. A otóż siedziała tu.
— Nie jestem człowiekiem niewinnym, i— mówi p. Fleming i uśmiecha się żałośnie.
Panna dEspard odpowiada usłużnie — I ja nim nie jestem. Nikt nim nie jest. Droga jest utorowana
Nie było to pośbzgnięj,e się, wcale nie, to był czyn obmyślony, chciał uczynić to nawet raz jeszcze. Poczęło się od tego, że śmierć mu zagrażała. Było to tak niespodziane, i tak przedziwnie bolesne, prawie jakby nieprawdziwe, pluł krwią i tajał, czemu miałby pluć krwią i tajać Nie miał żadnego wyjścia, jeśliby nie uczynił jakiegoś nagłego kroku. Czy go zrozumiała Zrozumiała.
Uczynił więc ten krok, a uczynił go tak przemyślnie, że tylko bardzo podejrzliwa rewizja mogłaby wynaleźć niewinną pomyłkę pisarską w jednem miejscu, jakiś nul i zero, nic. Poczem wyjechał i przybył tu do sanatorjum. Czy było to miejsce odpowiednie, czy znajdzie tu, czego szukał Szło mu raz lepiej, raz gorzej, znów lepiej i znów gorzej, Bóg wie, może go w błąd wprowadzano. A przez cały czas wisiało wszak coś nad nim, dniem i nocą, jakiś ucisk, jakaś męka. Miało to swe znaczenie, gdy wypytywał o nowiny w gazetach i gdy węszył w depeszach. Nie należało jednak węszyć zbyt usunie, nikomu nie powinno to się wydać zastanawiającem, nikomu nie wolno zauważyć jego tajemnicy. Żył na kołyszącym się gruncie.“(16)