„sko i kierunek wiatru, obsługa tajnej radiostacji oraz dowódca ubezpieczenia dysponujący oddziałami zbrojnej osłony.
Od początku kwietnia obowiązuje stan pogotowia. Nie wolno nam oddalać się z Latiano. Kilkakrotnie nawet jest ogłaszany alarm operacyjny, odwoływany jednak po kilku godzinach. Nie wiedzieliśmy, z jakich powodów. Poznałem je dopiero kilka lat po wojnie z ust cichociemnego łącznościowca Piotra Nowaka („Oko"), który utrzymywał łączność z naszą bazą przerzutową w Latiano za pomocą radiostacji ukrytej w pobliżu lądowiska „Bąk". Dzień w dzień, o oznaczonych godzinach, nadawał zaszyfrowane komunikaty o stanie pogody, tak zwane metki. Ta zaś przez długi czas nie sprzyjała operacji. Lotnisko bowiem albo było zalane wodą, albo było zbyt grząskie, by mógł na nim lądować samolot. Czasem dochodziła mgła lub zbyt niski pułap chmur. Gdy więc odwoływano pogotowie, wyruszałem z „Sarną" na długie spacery, łącząc je z zaprawą fizyczną.
Piętnasty kwietnia 1944 roku. Dzień słoneczny, rozleniwiający. Od rana znowu pogotowie. Emocji żadnych, przecież jak zwykle pewnie je odwołają. Sitting room — pokój wypoczynkowy. Zagłębieni w wygodnych fotelach podrzemujemy czekając na obiad. Niespodziewanie, tuż przed godziną czternastą, alarm. Stało się, nareszcie lecimy!“(4)